Шайдои Хуҷандӣ, ки рӯзгораш дар садади нимаи дуввуми асри XYII ва аввали асри XYIII сурат гирифтааст, бо ашъори нобу дилангез, баландмазмуну пурмӯҳтавояш дар таърихи адабиёти мо мақому манзалати хосе пайдо кардааст. Шайдои Хуҷандиро аз пайравони Баҳоуддини Нақшбанд ва пешвоёни ин сулук дар аҳди худаш медонанд. Дар сурудани ғазал Ҳофизи Лисонулғайб, Қосими Анвор ва Толиби Омулиро пайравӣ кардааст. Чунончи ҷое мефармояд:
То Ҳофизи Шероз ба комам намаке рехт,
Шайдуллаҳ, аз он лаззати гуфтор баланд аст.
* * *
Шайдо чӣ кунам, тарзи ғазал бастанам ин аст,
То кори ман аз Қосими Анвор баромад.
Калидвожаҳо: Китоби Вараки интихоб — гулчини газалиёти Шайдои Хучанди, Шайдои Хучанди, бо забони точики PDF ройгон боргири кардан (скачать бесплатно)