Аз чашмасор омадам. Толиб Карими Озарахш

САРНОМА

Падари дуогӯям, ки дар шеъру мусиқӣ устоди аввалини ман ҳастанд, борҳо фармудаанд:

- «Писарам, агар ниҳолаке шинонданӣ бошӣ, аз боғбоне дуо гир, ва гар киште мекунӣ, аз деҳқоне…»

Пеш аз он, ки дафтари шеърро ба нашриёт супорам, хостам дуое аз девони Одамушшуъаро Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ бигирам, то ҳарфи ҷаҳонгираш сарпараст ва дастгири тифли шеъри ман бошад.

Онҳое, ки аз девони Рӯдакиву Саъдиву Ҳофизу Мавлавию Камол ва дигар бузургони назм фол кушодаанд, медонанд, ки ман бо чӣ изтиробу ҳаяҷон ва умедворӣ китоби шеъри устод Рӯдакиро боз кардам ва хондам:

Дар раҳгузари бод чароғе, ки турост,
Тарсам, ки бимирад аз фароғе, ки турост.
Бӯйи ҷигари сӯхта олам бигрифт,
Гар нашнидӣ, зиҳӣ димоғе, ки турост.

Чӣ дуое! Чӣ фоле!...

Толиб Карими Озарахш