Озар Салим (номи аслӣ — Миралӣ Салимов; таваллуд 13 декабри 1968, ноҳияи Восеъ) — шоири тоҷик, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон.

Озар Салим 13 декабри соли 1968 дар ноҳияи Восеъи вилояти Кӯлоб ба дунё омадааст. Мактаби миёнаро соли 1986 хатм кард ва солҳои 1987–1989 дар сафи Артиш хизмат намуд. Таҳсилоти олиро дар факултети таърих ва филология ба анҷом расонид. Солҳои 1994–1997 ба ҳайси мутахассис ва баъдан котиби матбуотӣ (1997–2008) фаъолият кардааст. Соли 2008 котиби масъули анҷумани адабӣ таъин гардид. Аз соли 2003 узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон мебошад.

Нахустин шеърҳояш соли 1984 ба табъ расиданд. Соли 2020 бо унвони фахрии «Шоири халқии Тоҷикистон» сарфароз гардонида шуд.

Аз китобҳои ӯ: «Намози бедорӣ» (1997), «Як саҷда гул» (2002), «Сарви дуо» (2004), «Ирфони ҳино» (2006), «Гуфтугӯйи нахлу моҳ» (2010).