Худоӣ Шарифзода (Худоӣ Шарифов; 25 июни 1937, деҳаи Ҷорфи ноҳияи Дарвоз — 29 октябри 2017, Душанбе) — адабиётшиноси маъруфи тоҷик, доктори илмҳои филологӣ, профессор, Арбоби илм ва техникаи Тоҷикистон ва узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон. Ӯ соли 1961 факултети филологияи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистонро хатм намуда, тамоми фаъолияти илмӣ ва омӯзгории худро асосан ба ҳамин донишгоҳ бахшид. Дар тӯли солҳои фаъолият ҳамчун ассистент, дотсент, мудири кафедра, декани факултети филологияи тоҷик ва профессори Донишгоҳи миллии Тоҷикистон кор карда, дар тарбияи насли нави адабиётшиносон саҳми арзанда гузошт.

Самти асосии пажӯҳишҳои Худоӣ Шарифзода назария ва таърихи адабиёти форсу тоҷик, поэтикаи шеър, насри классикӣ, нақди адабӣ, жанрҳои адабӣ, робитаҳои адабӣ ва мероси суханварони бузурги форсу тоҷик буд. Ӯ яке аз поягузорони мактаби муосири адабиётшиносии тоҷик ба шумор рафта, таҳти роҳбарии илмии ӯ даҳҳо муҳаққиқон рисолаҳои номзадӣ ва докторӣ дифоъ намудаанд. Осори илмии ӯ дар Тоҷикистон, Эрон, Афғонистон ва дигар кишварҳо мавриди истифода ва қадршиносӣ қарор гирифтааст.

Худоӣ Шарифзода муаллифи даҳҳо китоб, монография ва садҳо мақолаҳои илмӣ мебошад. Аз ҷумла, китобҳои «Услуб ва камолоти сухан», «Каломи бадеъ», «Шоир ва шеър», «Озурдагон ва умедворон», «Савти Аҷам», «Балоғат ва суханварӣ», «Рози ҷаҳон», «Назарияи наср», «Суннатҳои адабӣ», «Сухан аз адабиёти миллӣ», «Маънавият ва ҷаҳони зоҳирӣ» ва «Сездаҳ мақола» аз муҳимтарин осори ӯ ба шумор мераванд. Илова бар ин, ӯ дар таҳия ва нашри осори классикон, аз ҷумла таълифоти Ибни Сино, Восифӣ ва маҷмуаҳои марбут ба адабиёти аҳди Сомониён саҳми назаррас гузоштааст. Бо пажӯҳишҳои амиқ ва осори арзишманди худ Худоӣ Шарифзода ҳамчун яке аз чеҳраҳои таъсиргузори адабиётшиносии тоҷик дар нимаи дуюми асри XX ва ибтидои асри XXI шинохта мешавад.